top
logo


logo1re.jpg
Orzecznictwo karne

Wyroki i postanowienia

Uporządkuj wg : nazwy | daty | pobrań [ rosnąco ]
file icon Postanowienie z 26 października 2011 r. sygnatura II AKzw 603/11Hit!Tooltip

Przewidziana w art. 71 § 2 k.k. instytucja polegająca m.in. na obowiązku skrócenia kary pozbawienia wolności o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych odnosi się wyłącznie do kary pozbawienia wolności, której wykonanie uprzednio zawieszono (art. 69 § 1 k.k.), co stanowiło podstawę orzeczenia grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k., w sytuacji zarządzenia jej wykonania (a więc do kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Rz. wydanego w sprawie X K ...), a nie do kary łącznej zawartej w wyroku łącznym (wyrok Sądu Okręgowego w Rz., sygn. akt II K ...), obejmującej także wymienioną wyżej karę jednostkową.
Tak obniżona kara (a więc kara 5 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności) stanowiła jedynie podstawę wymiaru nowej kary łącznej w wyroku łącznym w granicach wskazanych treścią art. 86 § 1 k.k.
Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych, aby skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczyć dodatkowo okres 10 dni, o który już przecież obniżono karę jednostkową pozbawienia wolności.

file icon Wyrok z 14 czerwca 2011 r., sygnatura akt II AKa 41/11Hit!Tooltip

Oznacza to, że stan nieprzytomności, w jakim znalazła się ofiara po zastosowaniu przemocy, nie stanowi stanu nieprzytomności jako znamienia rozboju określonego w art. 280 § 1 k.k., albowiem zastosowanie przemocy wobec osoby stanowi w tym przypadku środek (sposób) zawładnięcia przez sprawcę rzeczą, co przesądza, że właśnie ten element decyduje o wypełnieniu znamienia rozboju w zakresie sposobów oddziaływania na osobę.

file icon Postanowienie z 27 czerwca 2011 r., sygnatura akt II AKzw 352/11Hit!Tooltip

W § 2 art. 155 k.k.w. ustawodawca zawarł ograniczenie w stosunku do rozwiązania przewidzianego w art. 155 § 1 k.k.w., stanowiąc, że ?przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności została orzeczona na okres powyżej 3 lat?. Aczkolwiek literalne brzmienie tego przepisu traktuje o ?karze pozbawienia wolności?, to jednak podzielić należy stanowisko judykatury oraz doktryny, iż kara pozbawienia wolności orzeczona na okres powyżej 3 lat (art. 155 § 2 k.k.w.), to nie tylko kara jednostkowa pozbawienia wolności, której wymiar przekracza 3 lata, ale także suma kar orzeczonych wyrokami sądów, odbywanych kolejno przez skazanego, które jednostkowo nie wykraczają poza ten wymiar. Nie widać powodów, dla których skazany, odbywający kolejno kilka orzeczonych kar pozbawienia wolności, których łączny wymiar przekracza 3 lata, miałby mieć uprzywilejowaną pozycję w stosunku do sprawcy skazanego na jednostkową karę pozbawienia wolności w wymiarze powyżej 3 lat.

file icon Postanowienie z 26 lipca 2011 r., sygnatura akt II AKzw 399/11Hit!Tooltip

1. Skazany nie nabył prawa do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie na zasadach ogólnych, to jest w oparciu o przepisy art. 77 §1 k.k., na które powołuje się w swoim zażaleniu. Przepis art. 78 §1 k.k. stanowi bowiem, że skazanego można warunkowo zwolnić po odbyciu przez niego co najmniej połowy kary. Do chwili obecnej skazany odbył niewiele ponad 3 miesiące z orzeczonej kary 2 lat pozbawienia wolności, co czyni bezprzedmiotowym wywody na temat możliwości uzyskania warunkowego przedterminowego zwolnienia na warunkach ogólnych.
2. Art. 155 k.k.w. przewiduje cztery przesłanki, których łączne istnienie stwarza możliwość warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary bez ograniczeń wynikających z art. 78 i 79 k.k. Są nimi: korzystanie przez skazanego z przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności przez okres co najmniej roku, uprzednie odbycie przez skazanego co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, wymiar orzeczonej kary nie przekraczający 3 lat, istnienie materialnych przesłanek warunkowego zwolnienia, określonych w art. 77 k.k.
Jak zaznaczono wyżej, skazany odbył dotychczas niewiele ponad 3 miesiące kary pozbawienia wolności, a tym samym nie spełnia jednej z przesłanek wymienionych z art. 155 k.k.w., których dopiero kumulatywne (łączne) wystąpienie daje możliwość ubiegania się o owe uprzywilejowane warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary.

file icon Postanowienie z 7 lipca 2011 r., sygnatura akt II AKzw 371/11Hit!Tooltip

W odpowiedzi stwierdzić należy, że statuowana w art. 67 ust. 2 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa ?bez względu na (?) wykształcenie (?) oraz pochodzenie i położenie społeczne?, oznacza nie tylko uprawnienia, ale i powinności, a nawet obowiązki. Ma ona odniesienie także do postępowania sądowego, w tym m.in. w zakresie przestrzegania przez strony terminów procesowych. Człowiek niewykształcony, bądź starszy wiekiem czy też nieobeznany w danej dziedzinie, nie może na takich swoich cechach opierać żądania przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego, skoro organy procesowe należycie wypełniły swoje obowiązki z art. 16 k.p.k., a uchybienie terminu nastąpiło wskutek braku staranności skazanego w jego własnej sprawie.

« PoczątekPoprzednia1234NastępnaOstatnie »
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

bottom
top

Ostatnio dodane

Najczęściej odwiedzane

Statystyki

Użytkowników : 6
Pozycje : 498
Zasoby : 6
Odsłon : 2158726

bottom

Stworzone dzięki Joomla!. Designed by: Joomla Template, web hosting. Valid XHTML and CSS.